ŞAİR ATIŞMASI Şeyhülislâm Yahya Efendi “Şimdi hayli sühan-verûn içre, Nef’î mânendi var mı bir şair. Sözleri Seb’a-i Muallâka’dır, İmrülkays kendidir kâfir!” Günümüz diliyle: Şairler içinde Nef’i’nin bir eşi yoktur. Şiirleri, cahiliye devrinde Kâbe’nin duvarlarına asılan şiirler gibi güzeldir. Sanki o kâfir (Nef’i), İmrülkays’ın ta kendisidir! Nef’i bu taşın altında kalır mı hiç? Cevabı anında yapıştırıyor: “Bize kâfir demiş Mütfî Efendi, Tutayım ben ana diyem Müselmân, Vardıkda yarın Rûz-i Cezâ’ya, İkimiz de çıkarız anda yalan!” Günümüz diliyle: Şeyhülislâm bana kâfir demiş. Hadi ben ona Müslüman diyeyim. Ama yarın mahşerde ikimiz de yalancı çıkarız: Zira ne ben kâfirim, ne o Müslüman!